czy potrzebuję specjalnego oprogramowania, aby utworzyć cyfrową kartę produktu

Nie, żadne specjalne oprogramowanie nie jest wymagane przez przepisy

ESPR nie przepisuje żadnego konkretnego pakietu oprogramowania, systemu ani marki. To, co rozporządzenie określa, to wymogi dotyczące wyniku: cyfrowy paszport produktu musi zawierać dane, które są dostępne w określony sposób za pośrednictwem nośnika danych, musi spełniać określone wymagania techniczne i organizacyjne, i musi być dostępny dla tych, którzy mają prawo do dostępu. To, jak producent lub importer rozwiązuje to technicznie — za pomocą własnego systemu, modułu w pakiecie ERP lub usługi strony trzeciej — nie jest określone w przepisach. Nie istnieje zatem żadne obowiązkowe "oprogramowanie do pasportu produktu", które byłoby na jakiejś liście i które należy kupić. To, co rzeczywiście musi istnieć, to działający całość spełniający wymogi rozporządzenia, a to jest inne pytanie niż to, które oprogramowanie do tego służy.

Dla materacy obowiązuje to, dla administracji za nim nie automatycznie

Ta swoboda w wyborze środków dotyczy cyfrowego paszportu produktu materaca, jaki ESPR wkrótce będzie wymagać: nośnika danych, przechowywania i udostępniania danych paszportu. Nie dotyczy to wszystkiego, co producent lub importer oprócz tego już używa lub musi używać jako oprogramowanie. System księgowości, pakiet zarządzania zapasami czy plik markowania CE wykraczają poza ten przepis i mają swoje własne reguły. Nie dotyczy to również pytania, czy dany system jest "wystarczająco dobry" — nie ocenia się go na podstawie marki lub dostawcy oprogramowania, ale na podstawie tego, czy wynik spełnia wymogi rozporządzenia. Arkusz kalkulacyjny, który przypadkowo spełnia wszystkie wymogi, jest teoretycznie tak samo ważny jak droga specjalistyczna rozwiązanie; z drugiej strony drogi system nie spełnia wymogów automatycznie tylko dlatego, że jest drogi.

Brak ustalonej daty, ale już ustalone wymogi dotyczące projektu

Moment, w którym cyfrowy paszport produktu staje się obowiązkowy dla materacy, nie jest jeszcze ustalony; wynika to z aktu delegowanego, który musi jeszcze zostać opublikowany dla tej grupy produktów. Do tego czasu nie ma obowiązku prowadzenia już paszportu produktu. To, co jest już ustalone, to ogólne wymogi techniczne w ESPR, którym cyfrowy paszport produktu musi spełniać, niezależnie od tego, jakie oprogramowanie do tego zostanie użyte. Wymogi te dotyczą między innymi interoperacyjności, użycia otwartych standardów i sposobu, w jaki dane muszą być udostępniane. Ci, którzy już teraz wybierają lub opracowują oprogramowanie, mogą zatem przyjąć te wymogi jako punkt wyjścia, nawet jeśli obowiązkowa data wejścia w życie dla samych materacy nie jest jeszcze znana.

Od czego zacząć przy wyborze systemu

Praktyczna kolejność nie zaczyna się od oprogramowania, ale od danych: najpierw należy wyjaśnić, które informacje o produkcie muszą znaleźć się w paszporcie, zanim będzie się szukać tego, jak te informacje techniczne będą przechowywane i udostępniane. Następnie pojawia się pytanie, jak każdy materac otrzymuje unikalny kod identyfikacyjny bowiem ten kod jest połączeniem między fizycznym produktem a jego danymi cyfrowymi. Następnie należy podjąć decyzję, czy ten proces będzie opracowany wewnętrznie, czy też będzie powierzony stronie trzeciej zajmującej się przechowywaniem i udostępnianiem — to jest dokładnie miejsce, w którym platforma taka jak ta platforma się pojawia, poprzez zestawienie paszportu z dostarconych danych i zapewnienie hostingu i nośnika danych QR. Dla firm, które już pracują z systemem ERP lub zasobami, istotne jest następnie to, czy i jak ten system może być powiązany z paszportem produktu, aby dane nie musiały być wprowadzane dwukrotnie. Ci, którzy wolą najpierw zobaczyć szerszy obraz, zanim podejmą decyzję o systemie, mogą również zacząć od pytania, jak europejski rejestr paszportów produktów ma się do własnego paszportu, bowiem ten rejestr jest obowiązkową częścią oprócz tego, jakie oprogramowanie zostanie wybrane.

Wynika to z artykułów 9, 10 i 11 ESPR

Podstawę stanowi artykuł 9 rozporządzenia ESPR (Rozporządzenie (UE) 2024/1781), w którym cyfrowa karta produktu jest wprowadzana jako instrument. Artykuł 10 rozporządzenia ESPR określa wymogi merytoryczne, którym musi spełniać karta, bez narzucania określonej technologii lub dostawcy. Artykuł 11 rozporządzenia ESPR dotyczy specjalnie technicznych kwestii projektowania i funkcjonowania cyfrowej karty produktu, wymieniając wymogi takie jak interoperacyjność i stosowanie otwartych standardów — wymogi stawiane wynikom, a nie narzędziom, za pomocą których te rezultaty są osiągane. Razem te trzy artykuły pokazują, że rozporządzenie ma charakter funkcjonalny: reguluje, co karta musi być w stanie robić i jak powinna być dostępna, a wybór oprogramowania pozostawia osobie, która kartę opracowuje.

Kto chce przygotować się już teraz, powinien zacząć od porządkowania własnych danych produktu i określenia systemu identyfikacji dla każdego materaca, aby była solidna podstawa, gdy tylko opublikowana zostanie delegowana handlacja dla materacy — wybór konkretnego systemu programowego może następnie nastąpić na podstawie wówczas obowiązujących wymogów technicznych.

Na czym to jest oparte

Samo rozporządzenie dostępne jest na EUR-Lex. Odwołujemy się do każdego stwierdzenia; nie musisz nam wierzyć.

Co konkretnie musisz zrobić

Co się od ciebie oczekuje

Karta dostępna za pośrednictwem otwartych standardów

Artykuł 10 rozporządzenia ESPR (Rozporządzenie (UE) 2024/1781) wymaga, aby cyfrowa karta produktu działała na podstawie otwartych, interoperacyjnych standardów. Oznacza to, że dane nie mogą być zamknięte w zamkniętym, proprietary'ego formacie pliku, który można otworzyć tylko za pomocą jednego konkretnego programu. Dla producenta materacy zatrudniającego od 10 do 100 pracowników oznacza to przede wszystkim, że wybór systemu lub platformy musi być oceniany pod względem tego warunku: czy dane mogą z niego wyjść i czy mogą być odczytane przez inne strony bez posiadania dokładnie tego samego oprogramowania co pan/pani?

Dostępność poprzez nośnik danych, a nie poprzez aplikację

Artykuł 11 reguluje sposób techniczny funkcjonowania karty: poprzez nośnik danych (w praktyce często kod QR), który odwołuje się do danych. Konsument, organ nadzoru lub partner handlowy musi mieć możliwość sprawdzenia tych danych bez konieczności posiadania oddzielnej aplikacji dostarczonej przez pana/panią. W praktyce oznacza to, że zwykły smartfon z kamerą i przeglądarką powinien wystarczyć. Kto rozważa zbudowanie własnej aplikacji do wyświetlania karty, robi to zatem jako dodatkową usługę — nie dlatego, że przepisy regulacyjne wymagają aplikacji. Jak nośnik danych trafia na produkt, opisano na stronie dotyczącej jak kod QR paszportu produktu trafia na Wasze materace.

Powiązanie z unikalnym numerem identyfikacyjnym

Artykuł 9 wiąże kartę z unikalnym identyfikatorem produktu lub modelu. To wymaga sposobu na powiązanie każdej karty z właściwym fizycznym produktem. Dla firm, które już pracują z numerami partii, kodami EAN lub wewnętrznymi kodami artykułów, jest to zwykle kwestia konsekwentnego przeniesienia istniejącej numeracji do systemu karty. Sposób, w jaki powiązanie to praktycznie się ustala, wyjaśniono na stronie dotyczącej jak przypisać każdemu produktowi unikalny kod identyfikacyjny.

Dane, które pozostają aktualne i śledowalne

Artykuły 9 i 10 razem implikują, że karta nie jest fotografią chwili, którą można zapomnieć po opublikowaniu, lecz zbiorem danych pozostających powiązanymi z konkretnym produktem przez czas, w którym karta musi być dostępna. To wymaga od firmy sposobu, aby wiedzieć, które informacje dotyczą którego produktu, nawet jeśli później pojawią się pytania dotyczące materaca sprzedanego kilka lat temu.

Gdzie się psuje w praktyce

Producent zleca zrobienie karty w programie, który działa świetnie, ale którego dostawca dane dostarcza tylko jako PDF lub zrzut ekranu. To jest czytelne dla człowieka, ale nie czytalne maszynowo w rozumieniu artykułu 10 — dane bazowe muszą być strukturalnie dostępne do pobrania, a nie tylko wyświetlane wizualnie.

Firmy buduje własną aplikację, aby wyświetlić paszport, zakładając, że jest to obowiązkowe. To wymaga czasu i pieniędzy na rozwój, podczas gdy artykuł 11 wymaga dostępności bez specjalnego oprogramowania — zwykła strona internetowa otwierana za pomocą kodu QR wystarczy dla tej koncepcji.

Importer używa nowego, doraźnego pliku Excel dla każdej dostawy, który ręcznie jest konwertowany na paszport. Gdy się zwiększa tom, pojawiają się błędy w połączeniu między produktem a paszportem, i staje się niejasne, który paszport należy do której partii.

Producent wybiera system bez sprawdzenia, czy dane mogą z niego kiedykolwiek wyeksportować. Przy późniejszym przejściu na inną platformę lub wstrzymaniu usługi hostingowej okazuje się, że dane są przyczepione do jednego dostawcy. Opis tego, co wiąże się z tym, znajduje się na stronie opisującej co się dzieje z Pana cyfrowych paszportami produktów, gdy usługa hostingowa ulegnie zakończeniu.

Firma uważa, że system paszportów musi być odseparowany od własnej działalności biznesowej i wprowadza wszystkie dane produktów podwójnie: raz w systemie ERP, raz w systemie paszportów. To podwaja pracę i zwiększa ryzyko rozbieżności między obydwiema źródłami.

Co można udokumentować

Przegląd formatów plików używanych przez wybrany systemoraz czy są one otwarte i eksportowalne — można to sprawdzić w stosunku do wymogu interoperacyjności z artykułu 10.
Opis sposobu, w jaki nośnik danych (kod QR) zapewnia dostęp do paszportubez konieczności stosowania oddzielnej aplikacji, zgodnie z artykułem 11.
Tabela łączenia między wewnętrznymi kodami produktów a numerami identyfikacyjnymi paszportówtak aby w każdej chwili można było ustalić, który paszport należy do którego fizycznego produktu. Firmy chcące łączyć systemy mogą zapoznać się z możliwościami opisanymi na stronie dotyczącej łączenia cyfrowego paszportu produktu z systemem ERP lub zarządzania zapasami.
Porozumienia z dostawcą oprogramowania lub platformą na temat eksportu danych, dostępności w dłuższej perspektywie czasowej oraz tego, co dzieje się po zakończeniu usługi.
Wewnętrzny proces utrzymywania danych produktówtak aby zmiany w składzie materiałowym lub innych cechach konsekwentnie przebiegały paszportem, zamiast być prowadzonymi podwójnie i niezależnie od siebie.

Dla firm produkcyjnych matrasy na wymiar warto dodatkowo ustalić, jak poszczególne warianty są przetwarzane w systemie paszportów — proces ten często różni się od produkcji standardowej i jest wyjaśniony na stronie dotyczącej jak paszport produktu działa w przypadku materacy na zamówienie.

To nie jest porada prawna. Ta strona zawiera ogólne informacje o regulacjach, którymi zajmuje się ta platforma. Nie znamy Twojej sytuacji. W razie wątpliwości dotyczących Twojego przypadku skonsultuj się z prawnikiem lub właściwym organem nadzoru.

Napisane z pomocą AI na podstawie powyższych źródeł, sprawdzone przez człowieka w dniu 2026-09-05. Czy coś się nie zgadza? Daj nam znać — korekty mają priorytet.